บทที่ 215

สามวันต่อมาหอหยูอี้

เมื่อถึงกลางคืนข้างนอกเริ่มมืดลง และมีเสียงดนตรีมากมายบรรเลงอยู่ทุกที่ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในอาการมึนเมา

ซูเมิ่งเยียนนั่งเงียบๆอยู่ในห้องแยกด้านข้าง สวมชุดสีขาวที่ทำจากผ้าเนื้อหยาบสีอ่อน ภายใต้แสงไฟสลัว ทำให้นางดูหมองขึ้นเล็กน้อย ในบางครั้ง นางก็ขยับตัวยิ่งทำให้ดูล่องลอยราวกับควา...